Φαντάσου έναν αλγόρυθμο
που να λαμβάνει ως είσοδο
μια εικόνα
Ψηφιακά κερματισμένη
σε πιξελάκια χωρισμένη
και κάθε ένα από δαύτα
να το εκτοξεύει τρυφερά
προς ένα άλλο σύστημα ηλιακό
αναλόγως με την αρ-τζι-μπι τιμή του
- ό,τι χρωματικά ταιριάζει, δηλαδή,
στων καλλιτεχνών τη φαντασία που έχουν χρωματίσει
τις κοσμικές εικόνες που έχουμε συλλέξει
με τα ακροφύσια των αισθητηριακών οργάνων του συλλογικού μας
πανανθρώπινου εγκεφάλου, τους περιπλανώμενούς μας
δορυφόρους -
Με σκοπό τα πιξελάκια αυτά ν’ απορροφήσουν
τα συγκεκριμένα χημικά που ορίζουν
την εκάστοτε σύσταση
του πυρήνα του αστέρα αφενός
και της ατμόσφαιρας εκείνου του πλανήτη
όπου η ζωή θα ευδοκιμούσε -μάλλον, ίσως-
αφετέρου
Καθίσταται, έτσι, κάθε πιξελάκι
ένα διττού περιεχομένου κοσμικό πουγκάκι
που αφού στο διάστημα θα έχει ταξιδέψει
και τη δομή κόσμων απόκοσμων και μακρινών θα ‘χει συλλέξει
στο μέλλον ή στο παρελθόν θα εκτοξευτεί
χιλιάδες χρόνια μακριά θα πλανευτεί
και πίσω στη γη μας θα επιστρέψει
με τη μορφή αθώων πεφταστεριών
με στόχο μόνο να ορίσει τι θα πει
για έναν άνθρωπο ζωή
Ο αλγόρυθμος αυτός είν’ ο μαέστρος που διαλέγει
για κάθε άνθρωπο οποιασδήποτε εποχής
τι θα ονειρεύεται πως κάποτε θα γίνει
μα και τι θα ‘ναι από εδώ και στο εξής
Καθότι κάθε πιξελάκι μια φύση έχει διττή
το υλικό των αστεριών, μα και τη λάσπη της ζωής
τρυπώνει μέσα στη καρδιά
μιας καλλονής
ενός ψαρά στη Νορβηγία,
μιας ιέρειας του Απόλλωνα
μερικά άλλα συναντούν τα παιδιά
που κάνουν ποδήλατο με παντόφλες
μικρές, χωρίς φανέλες
με το λιοπύρι
στα στενά της Νίκαιας
των Παλαιών του Βόλου
του Φαναριού της Ιστανμπούλ
Διαρρηγνύουν τα σφαλισμένα παραθυρόφυλλα
των airbnb της Βενετίας, του Τραστέβερε
και του ενός και μοναδικού ξενοδοχείου του Μοντεριτζιόνι
όπου ξένοι έφηβοι με αίμα εν βρασμώ
από το κόσμο όλο, αναζητούν τον έρωτα
Άλλα γίνονται ο ιδρώτας
στα μέτωπα των δούλων και
των εργατών
που έγιναν το θαύμα των Αρχαίων Πυραμίδων
πριν σαράντα αιώνες
και το ασπρόμαυρο Manhattan skyline
για να παρτάρουν τώρα
οι γιάπηδες
Και μερικά θυμούνται τις Ρωσίδες
μουσικούς που βγάζουν δίσκους
στο YouTube
Και άλλα τις γύφτισσες μάγισσες
που έγιναν στάχτη μπροστά
στη Νοτρ Νταμ
Καθένας τους θα γίνει, ήταν, είναι και θα είναι
Μία θέση και μία θέληση
Το πιξελάκι μεταφράζει τον υλικό του!
Τι είναι η θέση;
Όλοι μας έχουμε ένα κομμάτι γης
μες στο μυαλό μας
Είναι ο τόπος μας, ο ρόλος που βαστάει
εμάς και τον βαστάμε
εμείς
το αιώνιό μας άλγος
Είν’ ο πλανήτης μας που σκίζεται στο σύμπαν ν’ αποδείξει
ότι επάνω του μπορεί να δημιουργηθεί και να ανθίσει μια ζωή
Μπορεί να αποδείξει κάτι τέτοιο ένα ορυχείο;
Ένα πτυχίο;
Ένα γραφείο μιας πολυόροφης πολυεθνικής;
Μια καινούργια πυραμίδα στη μέση της ερήμου
για τον ολόχρυσο μαλάκα που πέθανε;
Ένα δυαράκι στο κέντρο;
Ένα σινεμά ή κάνα θεατράκι μία στις τόσες;
Μια σταυροφορία κι ο Θεός βοηθός;
Να πίνω τη μπυρίτσα μου κάθε βράδυ στις 11 στο μπαλκόνι μου το ωραίο,
στα προσφυγικά;
Τι είναι η θέληση;
Η απάντηση.
Αν ο ήλιος του πλανήτη μας είναι
χημικά σωστός και ενδιαφέρων
καθώς και η απόσταση μας από αυτόν επαρκώς
μεγάλη συναρτήσει του μεγέθους του
τότε η ζωή στον ταπεινό μας πλανήτη
στο μικρό μας στενό ανάμεσα στις δύο λεωφόρους
Δύναται να αποκτήσει
προοπτική
Άμα σου λένε οι γονείς σου ότι θα γίνεις ο νέος Ζάκερμπεργκ
ή ότι μπορείς και συ να ‘σαι ολόχρυσος μαλάκας με δική σου πυραμίδα
ή ότι θα φτιάξεις μια οικογένεια ευτυχισμένη με τη γλυκιά σου αγάπη
και στα παιδάκια σου θα δώσεις τη σκυτάλη
τότε η ζωή θα ευδοκιμήσει
και το μικρό σου το στενό που κάνουν ποδήλατο
τα παιδιά της γειτονιάς
ίσως και να σε χωρέσει,
για μια ζωή έστω
Αλλά δε θ’ αφήσεις κάτι πίσω;
Ας φανταστούμε, λοιπόν,
πως ο αλγόρυθμος δεν ψάχνει παρά οργανικές γεννήτριες
τυχαίων αριθμών
για να φιλτράρει της εισόδου του την αρχική εικόνα
και να προσθέσει εδώ και ‘κει
σε κάθε πιξελάκι
στο τελευταίο μπιτάκι
έναν θόρυβο ανεπαίσθητο, μικρό
κάνοντας το κόκκινο είτε λίγο πιο νευρώδες
είτε λίγο πιο απαλό
το μπλε βαθύτερο μια στάλα
ή μια ιδέα πιο κυκλαδίτικο
και ούτω καθεξής
Ο θόρυβος αυτός, λοιπόν, ας είναι
η τελική απόσταση του ήλιου και της γης
για κάθε ένα πιξελάκι
για κάθε ένα μικρούλικο ανθρωπάκι!
Ο,τι ο καθένας από εμάς έχει πετύχει
ονειρευόμενος το άστρο του εξαρχής
το πιξελάκι το δικό του θα επενδύσει
με τον πλανήτη του, τη φόρμα μιας ζωής
Όσο μεγαλύτερος ο πόνος
του αχανούς κενού
ανάμεσα στο άστρο και το χώμα
στον ύστατο πόθο και στο φαγητό μας στο τραπέζι
τόσο μεγαλύτερο το Άλγος
και άρα τόσο πιο ισχυρή
η πρώτη ύλη του θορύβου
Μα μια αναμόχλευση επιβάλλεται
Μια ρουτίνα για να δέσει του εκάστοτε υποκειμένου
τα χέρια και τη σκέψη
αλλιώς ο πλανήτης του κινδυνεύει να χαθεί
στα βάθη του ανελέητου σύμπαντος
σπάζοντας τα βαρυτικά δεσμά του με το άστρο
που τον κρατά στο εδώ και τώρα
τον βαρυτικό ομφάλιο λώρο
που τρέφει τη λάσπη του με όνειρα γεμάτα βιταμίνες
Επιβάλλεται Ρυθμός
που θα γεννήσει τα τυχαία νουμεράκια
- το απόσταγμα από φουλ-έιτς-ντι το πλήθος ζωές
στα μήκη και τα πλάτη του ανθρώπινου χωροχρόνου-
που θα ομορφύνει ανεπαίσθητα
τ’ ωραία μας πιξελάκια!
Τι είναι η ζωή;
αν όχι έν’ άλγος ρυθμικό
Αφού, λοιπόν, οι ζωές τελειώσουν κι αποδώσουν
την υπεραξία που οφείλουν
στα συμπαντικά μας πιξελάκια,
εκείνα ήρθε πια η ώρα να τραβήξουν
το μακρύ διαχωροχρονικό ταξίδι της επιστροφής
και να ‘ρθουν πίσω στη δική μου οθόνη
και να μου δείξουν μια εικόνα άλλη
από αυτήν που συνέλαβα εγώ
εμποτισμένη τρυφερά
στο έργο και στο πνεύμα των ανθρώπων
που πέρασαν και θα ‘ρθουν
κι ονειρεύτηκαν αλλιώς
Κι όλο αυτό το άλγος κι ο ρυθμός
του μυαλού και των κορμιών τους κατέληξαν
σε τίποτα παραπάνω
από το να ‘μαι απλά εγώ εδώ
στη παραλία της Νταμούχαρης, Αύγουστο μήνα
με περιπλανητή έναν γαμηστερό ιό
να χαζεύω μία δροσερή κατασκηνώτρια
που κάνει γιόγκα με μαγιό
λίγα μέτρα δίπλα απ’ το νερό
Και να συλλογιέμαι
Και να σκέφτομαι:
“Ποιο να ‘ναι τ’ άστρο σου;
Και ποια ‘ν’ η λάσπη σου;
Και με τι πάθος ή τι θάμπος
Τις εικόνες κάποιων άλλων
μακρινών θα διανθίζεις;”
Μια θερμή παράκληση
προς τους κατασκευαστές κινητών τηλεφώνων
Εσείς, ρε παιδιά, που κατέχετε την τεχνογνωσία
και ορίζετε ήδη τις ζωές τόσων ανθρώπων
-οπότε ξέρετε και τα μυστικά της μπίζνας-
φτιάξτε, ρε παιδιά, ένα τέτοιο φίλτρο για το Ίνστα
Πιστεύω θα γαμήσει
(αφήστε που αν το φτιάξετε
μπορεί κι εσείς, ποτέ δε ξέρεις)