Στον άχρονο κι απρόσωπο αναγνώστη
Μην πυροβολείτε τον ποιητή!
Δείξτε του λίγη κατανόηση
Μπορεί ν’ αρέσκεται να κάνει τα πράματα
Λιγάκι πιο εξεζητημένα απ’ ό,τι είναι
-ακόμα κι απ’ όσο είναι στο δικό του το μυαλό-
Φλερτάροντας, έτσι, επικίνδυνα
Με τη ταμπέλα “ψευτοκουλτουριάρης”
Μπορεί να μοιάζει ν’ απευθύνονται
Τα εκφραστικά του σχήματα
κι η ομίχλη των ειρμών του
Στους λίγους, στους “διαβασμένους”,
“σ’ αυτούς που ξέρουν”
Στους λογίους (εδώ γελάμε)
Μπορεί, ακόμα, οι λέξεις του
Ο τρόπος που τις στήνει
Τη μιά μετά την άλλη
Μονάχα για να μοιάζουνε
Στη σκέψη να χορεύουνε
Ρυθμό ν’ αναπαράγουνε
Κι ας μοιάζουν σαν να είναι
Ατάκτως ερριμμένες
Με στόχο τους μοναδικό
Εμπροσθομετωπιαίο λοβό
Κραυγή μέσ’ από πορτραίτο
Να βγαίνει ένα κάποιο μέτρο
Κι ας είν’ αναμετάξυ των
Σαν να ‘ν’ απ’ άλλ’ ανέκδοτο
-ας μην αναφερθώ στο γεγονός
Πως εξαιτίας της πλήξης
Βιάζεται η κανονικότητα
Κάθε ιδέας στίξης-
Μπορεί, λοιπόν, κι αυτό
Να προκαλεί έναν μικρό εκνευρισμό
Στο άχρονο κι απρόσωπο
Αναγνωστικό κοινό
Σκέψου ότι κι οι Τρώες πρέπει να χάρηκαν πολύ
Πριν τους τα κάνουν οι άλλοι λαμπόγυαλο
(Random εφεντζίδικη αναφορά με deep νόημα για φινάλε όταν ο ποιητής ξεμένει από ιδέες και το attention span των 3.5 λεπτών τελειώνει μπάι)